جلسه 42

خامساً. عدم تكامل در قرآن:

1. عدم تكامل در معارف: در قرآن هیچ تكاملی در علم ومعرفت یافت نمیشود، در حالی که میدانیم دانشمندان وافراد با فرهنگ همیشه در علم ودانش پیشرفت میکنند، ولذا بطور دایم كتابها، نوشته‏ها وتفكر آنها در حال تغییر وتحول است، بطوری که اگر مؤلف بعد از بیست سال از نشر کتاب خویش، نوشتۀ بیست سال قبل خود را بخواند از کار خویش شرمنده شده وآن نوشته را بسیار دور از واقعیت می‏پندارد.
2. عدم تكامل در بلاغت: از جهت بلاغت وادبيات نیز انسان پیشرفت میکند، ومطمئنا شعر یک شاعر در ابتدای کارش مانند شعر او پس از گذشت زمان نیست. ولی قرآن یکنواخت است وهیچ پیشرفتی در آن نمی‏بینیم، وبدلیل همین عدم اختلاف نمیتوان گفت کدام سوره پیش از دیگری نازل شده است، ولی اگر قرآن از یک انسان صادر شده بود اختلاف در آن کاملا آشکار بود. ولذا خداوند آن را اینگونه توصیف میکند: (اللَّهُ نَزَّلَ أَحْسَنَ الْحَدِيثِ كِتَابًا مُتَشَابِهًا مَثَانِيَ…)[1]، {خداوند بهترین سخن را نازل کرده، کتابی که آیاتش (در لطف وزیبایی وعمق ومحتوا) همانند یکدیگر است، آیاتی مکرّر دارد… (با تکراری شوق‌انگیز)}. امير المؤمنين عليه السلام میفرماید (وَيَنْطِقُ بَعْضُهُ بِبَعْضٍ وَيَشْهَدُ بَعْضُهُ عَلَى بَعْضٍ)[2]، {هر قسمتی از قرآن حکایت از قسمتی دیگر نموده، وهر قسمتی شهادت بر قسمت دیگری میدهد}.

بخش دهم: اعجاز از جهت آورنده

اولاً. پيامبر هيچ منبع اطلاعاتی نداشته است: پیامبر را متهم ميكنند كه اطلاعات خود را از دو سفر تجارتي به شام بدست آورده است، درحالي كه:

1. كساني كه به سفر ميروند براي كسب اطلاعات مانند خاورشناسها، مدتهای طولاني كه احياناً چند سال طول ميكشد در آن ديار ميمانند تا بتوانند اطلاعات لازم را بدست آورند.

ولي سفرهای پيامبر كوتاه بوده وشايد مدت اقامت ايشان در شام در هر بار كمتر از يك ماه باشد، وايشان در سفر اول نوجوان بوده ودر سفر دوم آنقدر كار داشته كه نتواند با مراكز اطلاعات يعني كليساها وكنيستها تماس بگيرد.

2. كليساهای مسيحی وكنيستهای يهودی حتى به پيروان اديان خود هیچ اطلاعاتی نميدادند، چه رسد به اينكه به يك عرب بخواهند هرگونه اطلاعاتی دهند، بلكه بقول خودشان علم را تنها به اهلش بايد داد.
3. از اينرو پيامبر هيچ منبع اطلاعاتي نداشته، درس خوانده نبوده وحتى هيچ سخن ادبی مانند شعر وخطابه وامثال آن يا سخن علمی در هر زمينه ای از ايشان شنيده نشده است.

[1] الزمر: 23

[2] نهج البلاغة الخطبة 133