جلسه 30

[30]

ثانياً. چند مورد که به عنوان اعجاز علمی قرآن دربارۀ (آسمان) گفته شده‌است:

1. به وجود آمدن کیهان: در زمان‌های قدیم و تا ابتدای قرن 19 عقیدۀ عمومی بر این بود که کیهان نه ابتدا دارد و نه انتها، تا این‌که تئوریانفجار بزرگ پیش آمده و نشان داد که کیهان در ثانیه‏های ابتدایی خود یعنی حدود 13.8 مليارد سال پیش، از ذرات بسیار کوچکی مانند فوتون‌ها و الكترون‌ها ساخته شده، و دارای چگالی بسیار بالا و درجۀ حرارت عظیمی بوده‌است، ابتدا به سرعت فوق‌العاده‏ای حجم آن زیاد گردیده که منجر به کاستی حرارت آن شد، و در نتیجه ذرات کوچک مجال پیوستن به یکدیگر و تشكيل ذرات بزرگ‌تری مانند پروتون‌ها و نوترون‌ها را پیدا کردند، سپس هستۀ اتم‌های کوچک تولید شد، و ابرهای هیولایی از گازهای هيدروژن، هليم و قدری ليتيم پدید آمد، و با پیوستن این ابرهای گازی ستارگان و کهکشان‌ها تولید شدند.

در سال 1964 تئوری انفجار بزرگ به عنوان بهترین الگو برای اصل پیدایش کیهان و پیشرفت آن مطرح گردید، طرفداران اعجاز علمی قرآن معتقدند که تئوری انفجار بزرگ با چند آیه از قرآن مطابقت دارد مانند آیۀ: (أَوَلَمْ يَرَ الَّذِينَ كَفَرُوا أَنَّ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضَ كَانَتَا رَتْقًا فَفَتَقْنَاهُمَا…)[1]، {آیا کافران ندیدند که آسمان‌ها و زمین به هم پیوسته بودند، و ما آنها را از یکدیگر باز کردیم…}.

اشکال: أولاً چرا زمین به عنوان یک جزء اساسی در برابر آسمان‌ها به شمار می‌رود در حالی که زمین جزء بسیار کوچکی از این کیهان عظیم است که آيه آن را سماوات می‌نامد، و ثانياً زمین همچنان جزئی جدانشدنی از کیهان است و دیگر فتق معنی نمی‌دهد.

جواب: موضوع اساسی در این آيه خود زمین است به عنوان مسكن انسانی که مورد خطاب در قرآن می‌باشد، زیرا خدای متعال می‌خواهد عظمت خلقت را بیان نماید و بفرماید زمینی که انسان بر آن زندگی می‌کند روزی پیوسته به مجموعۀ عظیمی بوده و زندگی بر آن امکان‏پذیر نبوده‌است، ولی امروز زمین یک واحد مستقلی است که قبل از فتق چنین نبود، لذا در ادامۀ آيه می‌فرماید: (وَجَعَلْنَا مِنَ الْمَاءِ كُلَّ شَيْءٍ حَيٍّ أَفَلا يُؤْمِنُونَ)، {وهر چیز زنده‌ای را از آب قرار دادیم؟ آیا باز هم ایمان نمی‌آورند؟}. در اینجا به یک پدیدۀ مهمی که خداوند بر روی زمین ایجاد نموده اشاره می‌کند، یعنی آب که بدون آن نه انسان توانایی زندگی دارد و نه دیگر موجودات زنده.

2. گسترده شدن آسمان: با پیدایش تئوری انفجار بزرگ در سال1927، بحث و گفتگو دربارۀ گسترش همیشگی آسمان بالا گرفت، و در سال 1929 ادوين هابل ثابت کرد کهکیهان در حال گسترش است، یعنی کهکشان‌ها در حال دور شدن از یکدیگر هستند، آن‌هم با سرعتی متناسب با فاصلۀ آنها با کهکشان ما، پس دو تئوری انفجار بزرگ و نسبيت عمومی توانستند پدیدۀ گسترش کیهان را کشف نمایند، و این مطلب با آیۀ: (وَالسَّمَاءَ بَنَيْنَاهَا بِأَيْدٍ وَإِنَّا لَمُوسِعُونَ)[2]، {و ما آسمان را با قدرت بنا کردیم، و همواره آن را وسعت می‌بخشیم} منطبق است.

حاشیه: نه اثبات هابل مسلم است و نه كلمۀ “مُوسِعُونَ” دلالت حتمی دارد، ولی باز هم نمی‌توان از آن چشم‌پوشی کرد.

3. وقتی کیهان حالت گازی داشت: در مطلب شمارۀ یک (به وجود آمدن کیهان) گفتیم که پس از پیدایش ابرهای هيدروژن و هيليم و ليتيم این ابرهای گازی به هم پیوسته شده و ستارگان وکهکشان‌ها را ساختند. آيۀ زیر نشان‌دهندۀ همین زمان گازی بودن کیهان است: (ثُمَّ اسْتَوَى إِلَى السَّمَاءِ وَهِيَ دُخَانٌ فَقَالَ لَهَا وَلِلْأَرْضِ اِئْتِيَا طَوْعًا أَوْ كَرْهًا قَالَتَا أَتَيْنَا طَائِعِينَ)[3]، {سپس به آفرینش آسمان پرداخت، در حالی که به صورت دود بود، به آن و به زمین دستور داد: «به وجود آیید (و شکل گیرید)، خواه از روی اطاعت و خواه اکراه» آنها گفتند: «ما از روی طاعت می‌آییم (و شکل می‌گیریم)»}. حاشیۀ موجود در ذیل مطلب دوم (گسترده شدن آسمان) همچنان در هر دو قسمت خود برقرار است، زیرا هیچ اطمینانی بر مطابق بودن یا نبودن آیه با این مطلب وجود ندارد.

4. ستارۀ کوبنده: ستاره‏های ضربان‏دار pulsating star از انفجار ستارگان تولید شده، و مقدار بسیار زیادی پرتوهایی که پرنورترین به شمار می‌آیند را می‌فرستند، این ستاره‏ها مانند چکش می‌کوبند. یک پژوهشگر اعلام داشته‌است که نور ارسالی از چنین انفجارها بسیار عظيم است بطوری که این ستاره در ده ثانیه، نوری را ارسال می‌کند معادل نوری که خورشید در طول 150000 سال می‌فرستد. و به نظر می‌آید که همین ستارگان غول‏پیکرند که خداوند بدان‌ها قسم یاد کرده می‌فرماید: (وَالسَّمَاءِ وَالطَّارِقِ * وَمَا أَدْرَاكَ مَا الطَّارِقُ * النَّجْمُ الثَّاقِبُ)[4]، {سوگند به آسمان و کوبندۀ شب * و تو نمی‌دانی کوبندۀ شب چیست * همان ستاره درخشان و شکافنده تاریکی‌هاست}. و حاشيۀ گذشته نیز همچنان مطرح است، و شک و تردید چه با نفی یا اثبات پابرجا می‌باشد.

[1] الأنبياء:30.

[2] الذاريات:47.

[3] فصلت:11.

[4] الطارق:1-3.