جلسه 30

ثانياً. چند مورد که به عنوان اعجاز علمی قرآن دربارۀ (آسمان) گفته شده است:

1. به وجود آمدن کیهان: در زمانهای قدیم وتا ابتدای قرن 19 عقیدۀ عمومی بر این بود که کیهان نه ابتدا دارد ونه انتها، تا اینکه تئوریانفجار بزرگ پیش آمده ونشان داد که کیهان در ثانیه‏های ابتدایی خود یعنی حدود 13.8 مليارد سال پیش، از ذرات بسیار کوچکی مانند فوتونها والكترونها ساخته شده، ودارای چگالی بسیار بالا ودرجۀ حرارت عظیمی بوده است، ابتدا بسرعت فوق العاده‏ای حجم آن زیاد گردیده که منجر به کاستی حرارت آن شد، ودر نتیجه ذرات کوچک مجال پیوستن به یکدیگر وتشكيل ذرات بزرگتری مانند پروتونها ونيوترونها را پیدا کردند، سپس هستۀ اتمهای کوچک تولید شد، وابرهای هیولایی از گازهای ئيدروژن، هليم وقدری ليتيم پدید آمد، وبا پیوستن این ابرهای گازی ستارگان وکهکشانها تولید شدند.

در سال 1964 تئوری انفجار بزرگ به عنوان بهترین الگو برای اصل پیدایش کیهان وپیشرفت آن مطرح گردید، طرفداران اعجاز علمی قرآن معتقد اند که تئوری انفجار بزرگ با چند آیه از قرآن مطابقت دارد مانند آیۀ: (أَوَلَمْ يَرَ الَّذِينَ كَفَرُوا أَنَّ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضَ كَانَتَا رَتْقًا فَفَتَقْنَاهُمَا…)[1]، {آیا کافران ندیدند که آسمانها وزمین به هم پیوسته بودند، وما آنها را از یکدیگر باز کردیم…}.

اشکال: أولاً چرا زمین به عنوان یک جزء أساسی در برابر آسمانها بشمار میرود در حالی که زمین جزء بسیار کوچکی از این کیهان عظیم است که آيه آن را سماوات مینامد، وثانياً زمین همچنان جزئی جدانشدنی از کیهان است ودیگر فتق معنی نمیدهد.

جواب: موضوع اساسی در این آيه خود زمین است به عنوان مسكن انسانی که مورد خطاب در قرآن میباشد، زیرا خدای متعال میخواهد عظمت خلقت را بیان نماید وبفرماید زمینی که انسان بر آن زندگی میکند روزی پیوسته به مجموعۀ عظیمی بوده وزندگی بر آن امکان‏پذیر نبوده است، ولی امروز زمین یک واحد مستقلی است که قبل از فتق چنین نبود، لذا در ادامۀ آيه میفرماید: (وَجَعَلْنَا مِنَ الْمَاءِ كُلَّ شَيْءٍ حَيٍّ أَفَلا يُؤْمِنُونَ)، {وهر چیز زنده‌ای را از آب قرار دادیم؟ آیا باز هم ایمان نمی‌آورند؟}. در اینجا به یک پدیدۀ مهمی که خداوند بر روی زمین ایجاد نموده اشاره میکند، یعنی آب که بدون آن نه انسان توانایی زندگی دارد ونه دیگر موجودات زنده.

2. گسترده شدن آسمان: با پیدایش تئوری انفجار بزرگ در سال1927، بحث وگفتگو دربارۀ گسترش همیشگی آسمان بالا گرفت، ودر سال 1929 إدوين هابل ثابت کرد کهکیهان در حال گسترش است، یعنی کهکشانها در حال دور شدن از یکدیگر هستند، آنهم با سرعتی متناسب با فاصلۀ آنها با کهکشان ما، پس دو تئوری انفجار بزرگ ونسبيت عمومی توانستند پدیدۀ گسترش کیهان را کشف نمایند، واین مطلب با آیۀ: (وَالسَّمَاءَ بَنَيْنَاهَا بِأَيْدٍ وَإِنَّا لَمُوسِعُونَ)[2]، {وما آسمان را با قدرت بنا کردیم، وهمواره آن را وسعت می‌بخشیم} منطبق است.

حاشیه: نه اثبات هابل مسلم است ونه كلمۀ “مُوسِعُونَ” دلالت حتمی دارد، ولی باز هم نمیتوان از آن چشم پوشی کرد.

3. وقتی کیهان حالت گازی داشت: در مطلب شمارۀ یک (به وجود آمدن کیهان) گفتیم که پس از پیدایش ابرهای ئيدروژن وهيليم وليتيم این ابرهای گازی به هم پیوسته شده وستارگان وکهکشانها را ساختند. آيۀ زیر نشاندهندۀ همین زمان گازی بودن کیهان است: (ثُمَّ اسْتَوَى إِلَى السَّمَاءِ وَهِيَ دُخَانٌ فَقَالَ لَهَا وَلِلْأَرْضِ اِئْتِيَا طَوْعًا أَوْ كَرْهًا قَالَتَا أَتَيْنَا طَائِعِينَ)[3]، {سپس به آفرینش آسمان پرداخت، در حالی که بصورت دود بود، به آن وبه زمین دستور داد: «به وجود آیید (وشکل گیرید)، خواه از روی اطاعت وخواه اکراه» آنها گفتند: «ما از روی طاعت می‌آییم (وشکل می‌گیریم)»}. حاشیۀ موجود در ذیل مطلب دوم (گسترده شدن آسمان) همچنان در هر دو قسمت خود برقرار است، زیرا هیچ اطمینانی بر مطابق بودن یا نبودن آیه با این مطلب وجود ندارد.

4. ستارۀ کوبنده: ستاره‏های ضربان‏دار pulsating star از انفجار ستارگان تولید شده، ومقدار بسیار زیادی پرتوهایی که پرنور ترین به شمار میایند را میفرستند، این ستاره‏ها مانند چکش میکوبند. یک پژوهشگر اعلام داشته است که نور ارسالی از چنین انفجارها بسیار عظيم است بطوری که این ستاره در ده ثانیه، نوری را ارسال میکند معادل نوری که خورشید در طول 150000 سال میفرستد. وبنظر میاید که همین ستارگان غول‏پیکر اند که خداوند بدانها قسم یاد کرده میفرماید: (وَالسَّمَاءِ وَالطَّارِقِ * وَمَا أَدْرَاكَ مَا الطَّارِقُ * النَّجْمُ الثَّاقِبُ)[4]، {سوگند به آسمان وکوبندۀ شب * وتو نمی‌دانی کوبندۀ شب چیست * همان ستاره درخشان وشکافنده تاریکیها است}. وحاشيۀ گذشته نیز همچنان مطرح است، وشک وتردید چه با نفی یا اثبات پابرجا میباشد.

[1] الأنبياء:30.

[2] الذاريات:47.

[3] فصلت:11.

[4] الطارق:1-3.